Trage maar ijzersterke tuinvirtuoos gaat 3 uit 4 en wint de beer

Bussum, vrijdag 31 juli 2009 – Het treffen tussen TIW Survivors en HCAW2 is geëindigd in een ietwat teleurstellend schouwspel met een weinig spannend slot. Over de gehele linie bleek de thuisploeg net iets sterker dan het gehavende team uit Diemen. De wedstrijd resulteerde in een 10-3 einduitslag met het weekend nog voor de boeg. Zelfs de stop van 1:58 minuten voor de ondergaande zon kon daar niets meer aan veranderen.

Hoewel de kantine in eerste instantie gesloten bleef voor de derby tussen Survivors uit Diemen en de Reserve Reserves uit Bussum, was de sfeer in de honkbalvallei reeds voor de start vertederend. Onder het genot van de nostalgische klanken van ‘Love is in the Air’ en de vette wrapjes shoarma van de Paaps werkten beide ploegen een gedegen pre-game af.

Niet te vermurwen
De wedstrijd startte vervolgens met een ijzersterke Papi Bronner op de heuvel en de licht geblesseerde edoch niet te vermurwen Bouwman op het eerste honk. De startend werper – die voor de gelegenheid zijn manen weer had laten kappen – wisselde met speels gemak fastballs, curveballs en side-arms af en liet de bezoekers in de eerste inning volstrekt kansloos. Naarmate de innings vorderde, nam de controle echter af en zoals een echte Simba betaamt, ontpopte de Naardense Amsterdammer zich tot een ware wildebras. Mede met dank aan de sterk keepende catcher Koene, noteerde Papi uiteindelijk overtuigende werpcijfers na een vijftal innings, met liefst zeven strike-outs.

“Zo traag als stront”
De Braziliaanse tuinvirtuoos Jariño deed zijn reputatie eer aan en stond aanvallend zijn mannetje met drie knijterharde dubbels. Hoewel een van deze line-drives eigenlijk goed was voor een triple, durfde de thuisploeg niet te klagen over dat hij driemaal het tweede honk bereikte, aangezien de snelheid van de hovenier niet tot superlatieven maant. Ook El Abiño deed weer van zich spreken in aanvallend opzicht, evenals de semi-Kroatische ‘soon-to-be-a-father’ Andrlik. Tot veler teleurstelling ging de Peanut nul uit drie, een onverklaarbare score na de bom van een week eerder.

Oh, oh, Sombrero
Volledig in strijd met het spel van voor de zomerstop, waren het ditmaal niet de Bussummers die Sombrero’s noteerden, nee het was de opponent. Drie spelers van de Survivors zagen de drie K’s achter de naam, waarvan eentje zelfs vier. Het meest leerzame moment van de wedstrijd geschiedde in de achtste inning, toen een honkloper na een honkslag op weg was terug naar de dug-out toen hij erachter kwam dat dit toch niet de bedoeling was. Klaarblijkelijk mag een loper op het eerste honk rustig zeven meter uit de loopbaan stappen, om vervolgens – getikt en wel – veilig terug te keren naar het kussen. Enfin, een leerzame les zo op de vrijdagavond.

Da Souza gooit bijna no-hitter

De eerste wedstrijd na de zomerstop was een weerzien met de melange uit het verre Oldenzaal. De ploeg – samengesteld uit spelers wisselend actief voor verschillende regioteams – was het seizoen zwak gestart, maar heeft zich inmiddels knap herpakt. Een van de redenen voor de opzienbarende wederopstanding is het aantrekken van een inmiddels beruchte Amerikaanse sterwerper. Ook de Reserve Reserves wisten zich echter te versterken in de zomerstop. Zo leverde De Peanut zijn contract in bij de Pioniers uit Hoofddorp ten faveure van een stekje op de bank in Bussum.

Bussum, zondag 26 juli 2009 – De wedstrijd HCAW2 – RUN’71 liet zien hoe makkelijk honkbal kan zijn. Hubert noteerde bijna een no-hitter, Koene sloeg de bal moeiteloos het hek in en honkje voor honkje werd über-efficient de tegenstander verslagen. Zo simpel kan het spelletje zijn soms. Eindstand: 6 – 0 voor de Reserve Reserves.

Dommage
Een ding dat onveranderd is gebleven, is de zelden aflatende vorm van southpaw Da Souza. Na een uitstapje naar het eerste team van HCAW, stond Jeroen Hubert deze zondag gewoon weer waar hij hoort, op de heuvel bij het tweede team. Bijna zoals te doen gebruikelijk gooide de kleine Huizenaar soepeltjes de negen innings vol, en eveneens niet geheel verwonderlijk, noteerde hij een indrukwekkend hoog aantal strike-outs: 17. Zoals dit cijfer doet vermoeden, kende de dominantie van de lefty ditmaal weinig grenzen. Pas na liefst 8 1/3 inning noteerden de bezoekers de eerste – jawel, de eerste – honkslag van de wedstrijd. Menig jinx van Remco Tolenaar ten spijt, miste Hubert dus slechts op een haar een heuse no-hitter. Dommage dus. Weekje wachten dan maar weer…

Welja
Zoals eerder gememoreerd had Run ’71 zich halverwege het seizoen versterkt met een Amerikaan. Gelijk de verhalen bleek de fastball stevig, de curveball bruut en de change-up smerig. Van meet af aan hadden de Reserve Reserves dan ook moeite om de honken te bereiken op het sterke werpen van de man uit de VS. Met name de breaking ball stelde de Bussummers voor raadsels en bleek keer op keer te machtig. Gelukkig kan het honkbalgilde op dit soort momenten steevast rekenen op de ruim veertigjarige puber die ze Peanut noemen. Koud van de bank, ruim een jaar geen swing gemaakt, de BP maar overgeslagen en let wel, met een lichaamslengte van ca. 1,24 meter, joeg hij prompt de eerste de beste slagbal – uiteraard een curve nota bene – vol in het hek. Hopsakee. In het linksveld, daar waar de wind hard tegen stond…

Bring ‘m over
Het grootste winstpunt van de wedstrijd – naast een bijna-no-hitter, een imposante terugkeer van Frankie Koene en de 6-0 eindstand – was wellicht het gegeven dat de nieuwe aanpak tijdens de BP zichtbaar vruchten afwierp. Het eindeloze ‘bring him over’, ‘bring him in’ tijdens de pre-game werd tijdens deze lastige wedstrijd buitengewoon goed in de praktijk gebracht. Disciplinair sprokkelden de HCAW’ers de honkjes bij elkaar om uiteindelijk gretig de zestal puntjes te scoren. Paparin de Smet en Ibo ban den Brano (zij het soms op licht onorthodoxe wijze) noteerden beiden liefst drie ‘bring him overs’, waarmee de schaarse honkslagen van vooral de gebroeders Calis dankbaar werden verzilverd.