en natuurlijk: je mag alles met me doen…Het zal je gebeuren. Ben je rookie, zit je in het lelijkste hotel van de regio Rijnmond, springen tijdens je nietsvermoedende nachtrust uit het niets vijf Knetterlamme mannen bovenop je. Moet toch al gauw 400 kilo vlees zijn geweest, plus nog eens zo’n 30 kilo drank… Dat is Dordrecht ten voeten uit. Het is er naar en lelijk, maar je vermaakt je prima. De allereerste oefenwedstrijd was direct een malse. De naar verluidt kampioen van België had de oversteek naar de Rotterdamse rook gewaagd om zich voor te bereiden op een zenuwslopend seizoen. Helaas voor de Zuiderburen, liet Jariño Koenen zich niet vermurwen en hoewel de Belgen er spik en span uitzagen, zegevierden de curba’s van de Braziliaanse hovenier met verve. Wat meer gezegd, het was niemand minder dan Mister March Eelco Dijksma die de ban brak met een beste dajakker, waarna vrijwel al onze teamgenoten de arme Vlaming van de heuvel veegden.Na een lelijke tweede wedstrijd tegen RCH – waar we verder weinig woorden aan vuil hoeven te maken – brak het belangrijkste toernooionderdeel aan: de teambuildingactiviteit, oftewel eten en zuipen. De avond begon goed. Ondanks het nieuwtje dat je in een restaurant kennelijk altijd het derde woord op de kaart moet benoemen, kwam Keetelaar op de proppen met een zogenaamde Super Carpaccio. En super was-ie. Google Earth moest er aan te pas komen om de afmetingen te bepalen, maar een ding is zeker, Krijtje vrat een volledig rund op die avond. De biertjes – en cola’s voor de eerder geroemde Braziliaanse tuinvirtuoos – vloeiden rijkelijk. De volgende logische stap bracht ons dan ook in een ondefinieerbaar foute kroeg, waar zowel in de nek getatoeëerde nazaten van de Dordse maffia, als 40-jarige herten, rare gokverslaafden (of hoorden die bij ons?) en minderjarige tienersletjes acte de presence gaven. Tijd om te verkassen dus, waarna het HCAW-gezelschap terechtkwam in de stamkroeg van Rachel Hazes look-a-likes. Omgeven door snorren, zonnebankbruin gerimpelde besjes en vooral heel veel schakelkettingen, begon de voorlopig gecensureerde avond echt los te komen. Vermeldenswaardig – en eveneens niet (heel) bedreigend voor het thuisfront – waren de soepele heupen van onze GKL aan de art-deco wenteltrap. Hoewel niemand mij tot op heden uit heeft kunnen leggen wat het metalen sujet daar midden in een bruine kroeg deed, waren de moves ontegenzeggelijk spetterend. De zondag bracht vertier van een andere orde. Weg hoogstaand honkbal, weg hovenier, welkom wallen, welkom Hubie en vooral welkom pufjes. Nadat Papi (wie noemt z’n kind nou…) was teruggekeerd van een uitgebreide toiletsiësta, kon het honkbal beginnen en veel meer dan harde fastballs van Hubie (joh…), wegtrekkers bij de scheidsrechter, honkslagen van veteranen en een hele dikke duim leverde de middag niet meer op. Het zou overigens zo maar kunnen zijn dat ik dan veel over het hoofd heb gezien, maarja, mijn ogen hingen dicht. Dat was Dordrecht. Een lelijk hotel, een lelijke stad, met lelijk volk en hele zure lucht (sorry daarvoor), maar belachelijk veel lol. Het hoogtepunt: een citaat uit de verder gecensureerde avond: “Je mag alles met me doen, behalve aan mijn tieten zitten…” Het zal je maar gezegd worden. Oi oi oi. Peter Paul

Spelregels:
– Tel.nr. kantine 035-6931430
– Openen 19 uur.
– Sleutel kantine ophalen bij Frank ter Hoeven (indien kantine gesloten), Imkerweg 57 (100 meter van HCAW).
– Na sluiting moet de sleutel terug naar Frank ter Hoeven.
– Indien verhinderd onderling ruilen

Op deze laatste vrijdagavondwedstrijd was ons team eindelijk compleet. Dit was hard nodig aangezien er maar liefst vier geblesseerden op de bank plaats moesten nemen. Alle vier op een rij: Tom;standbeenblessure, Robbert;ontwrichte kaakbotblessure, Sander;last van zijn kuit of been of beide, Danny;de bovenbeenblessure die zowat de halve competitie in beslag heeft genomen.

Tot zover de kneuzen.

Eelco de pizzaman bleek over meerdere Italiaanse recepten te beschikken. De laatste avondmaal bestond namelijk uit schelpjes(?)macaroni in een tonijn- en een kip variant waarbij de kip in de kipvariant volgens Frank moeilijk te vinden was. Toen de kip eenmaal gevonden was gingen we van start.

Al vanaf het begin van de wedstrijd zag het ernaar uit dat het geen makkelijk potje zou worden. Aan beide kanten waren de hits schaars en opnieuw was er een pitchersduel geboren. Eenmaal bevallen van een paar hits liepen de Dodgers uit naar een 1-2 voorsprong. Omdat deze stand voor hun handhaving in deze klasse zou betekenen was er blijheid alom aan de overkant. Stil werd het toen we als Cubaanse honkballers orde op zaken stelden en professioneel de wedstrijd in de 8^e inning naar ons toe trokken.  Met de ‘comeback of the night’ scoorden we zes punten en de eindstand, mede dankzij het goede reliefwerk van ‘volle bak’ Jasper , van 7-2 was bereikt.

Het licht ging uit en het doek viel voor de Domstad Dodgers.

Onze overwinning en het behalen van de derde plaats in de 2^e klasse b werd gevierd met een biertje.

Binnenkort  kijken we terug op deze spannende en veelzijdige competitie en horen we wie er thuis de broek aan heeft.

Tot 20 september.

Woodynr26