Op vrijdag 1 augustus trad HCAW3 aan tegen een directe concurrent voor een top-3-positie in de Tweede Klasse A: RCH. Op voorhand een zogenaamde 4-puntenwedstrijd dus. Een kraker. Een partij op het scherpst van de snede. Een schermutseling tussen twee ploegen met het mes tussen de tanden en een overduidelijke, onaflatende wil om te winnen.Of niet natuurlijk... In werkelijkheid bleken de termen gezapig, langdradig en zomeravondhonkbal beter van toepassing op het schouwspel. De klamme zomerse dagen die de laatste week van juli kleur gaven, hadden overduidelijk een weerslag op het spel van beide Noord-Hollandse honkbalgiganten. Ironisch genoeg bleek noch RCH, noch HCAW met een overwinning huiswaarts te keren. De wedstrijd ontspon zich tot een gelijkspel. Bijna een unicum in het honkbal, maar als het ergens kan, dan in de Bussumse honkbalvallei. Let’s no longer beat around the bush: het werd 6-6 na 8 innings en tijd voor een vervolg was er niet.

De avond begon niet best voor de Bussumers. De eerste negen slagmensen keerden onverrichter zaken ‘dug-outwaarts’ en de drollenwerper uit Heemstede hield de Gooise slagploeg uitstekend in bedwang. De hoge temperaturen, benauwde atmosfeer en het latente vakantiegevoel gaven de titelkandidaat een matte, ongeïnspireerde indruk. De invloed van de zon was sowieso goed merkbaar: na krap een half uur werd de wedstrijd al gestaakt wegens een naar verluidt hinderlijke stand van het hemellichaam.Na drie kwartier lummelen, werd de wedstrijd weer hervat en het intermezzo bleek de Bussummers geen slecht gedaan. Zowaar noteerde de slagploeg haar eerste aanvallende speldenprikken en Hubert vervolgde zijn zoektocht naar waar hij in grossiert, strike-outs. Al met al bleef RCH echter lange tijd de betere en moest door de thuisploeg een manier worden gevonden om de vroege achterstand weg te poetsen.HCAW toonde na de pauze gelukkig een dodelijke efficiëntie en bleek in staat om vrijwel iedere scoringskans optimaal te benutten. Met slechts een negental hits, was de ploeg in staat om na de moeizame start toch zes punten op het scorebord te brengen. Onder aanvoering van Yuri Paparin (2 uit 4), gastspeler Peter C. Smit (2 uit 4) en de wekelijks excellerende Ed de Kroket (2 uit 4), werd aangetoond dat topploegen ook punten (in dit geval eentje) kunnen halen door slecht te spelen.

Het was uiteindelijk dan ook misschien wel aan de werpers te wijten dat de punten niet allemaal in Bussum bleven. Hubert gooide prima, maar haalde vooral voor de ‘zonnestop’ niet zijn gebruikelijke niveau (5 innings: 6-2-7-1), maar vooral reliever Ivo was geen schim van de pitcher die hij ooit schijnt te zijn geweest. De Brabander was waarschijnlijk met zijn hoofd bij de zoektocht naar een huis, baan, of vrouwelijke metgezel, want op de heuvel stond een kip zonder kop. Het is dan ook een wonder te noemen dat zijn schade beperkt bleef tot slechts enkele tegenpunten, en hij de wedstrijd kon afmaken richting het uiteindelijke gelijkspel (3 innings: 0-2-1-1).  
 

Al met al een avond om snel te vergeten. Het was warm in de vallei, en dat was vrijwel het enige hoogtepunt. Een speciale vermelding behoeft alleen El Sombrero van Papi Bronner, die zijn slaggemiddelde dankzij drie (stijlvolle) strike-outs fors zag kelderen…
 

Peter Paul

Een wedstrijd op woensdagavond in Purmerend, zonder lichtinstallatie. Het blijken goede omstandigheden voor vuurwerk. 

Voorafgaand aan de wedstrijd werd rekening gehouden met een vroegertje, een quicky van 5 innings, geheel in stijl van de goh-ik-zit-in-een-trein-en-ben-een-lekker-wijf-dus-laat- ik-maar-openlijk-mijn-lingerie-verwisselen-ten-overstaan-van-die-zongebruinde-Kroaat-ervaring van Milan.  

Niets bleek minder waar. Onder aanvoering van de wedergekeerde, maar licht opgefokkerde (mooie woordspeling Paparin!) Sander, werd onverwachts een achttal innings afgewerkt, uiteindelijk resulterend in een verdiende overwinning voor de kersverse nummer twee in voorlopige tussenstand van de Tweede Klasse A. 

Hoewel startend werper Papi vijf dagen ogenschijnlijk later nog in zijn rol van DH zat en meer Flying Petrels op de honken toeliet dan gepland, stond de slagploeg van HCAW wederom zijn mannetje. Met indrukwekkende linedrives en vieze ploppers werd de thuisploeg tot wanhoop gedreven. De verrassende opstelling met Milan op kort, Jarno in de relief en Fokker in het rechtsveld, bleek bovendien zijn vruchten af te werpen. Milan pakte de ene na de andere honkslag weg, Fokker speelde succesvol verstoppertje (hij dook naar een fly ball, miste roemloos, maar veinsde met groot succes een vangbal!) en de Braziliaanse tuinvirtuoos loste na vier innings imposant de moegestreden Papi af op de heuvel, met snoeiharde fastballs, Zuid-Amerikaanse curba’s en uitmuntend veldwerk.  

Ondanks kritische geluiden van de Grote Kale Leider, bleek de quiche van Keystone Kroket bij de HCAW’ers onvermoede krachten los te maken. Ivo kende een primeur door voor het eerst in wedstrijdverband de bal over de hekken te jagen, waarna het goede voorbeeld werd gevolgd door homerunveteraan Roy Berrevoets. 

Mede door de beste bommen van het tweetal, werd een einduitslag bereikt van 3-8, waarmee de kansen voor het kampioenschap nog niet verkeken zijn. Eind goed al goed. De broek van Tomba is wat kort, maar de zomerstop is lang.  

Peter Paul

Twee wedstrijden voor de start van de zomerstop, was het aan de mannen van HCAW3 om de druk op koploper UVV op te voeren, om uiteindelijk in de nazomer alsnog een gooi te kunnen doen naar de felbegeerde titel in de Tweede Klasse A. De Grote Kale Leider begreep de ernst van de situatie en deed een beroep op een goed stel veteranen, gecompleteerd door een ijzersterke key stone en een gretige aangewezen slagman.Hoewel de Double Stars eerder dit seizoen in Heiloo nog te sterk waren voor de dapperen uit het Gooi, bleken ze hier op deze 28^e juni aanmerkelijk minder tegen opgewassen. Werper van dienst was Jeroen Hubert, die zijn uitstekende vorm bij avondwedstrijden eer aan deed en de tegenstander vrijwel kansloos liet. Met liefst 12 strike outs, dreef hij de vijandige slagploeg vele malen tot wanhoop.  

De Double Stars waren dan ook in geen velden of wegen te bekennen en omdat HCAW dit volledig in stijl zo wilde houden, werd de vooraf gevreesde werper Roussou met louter singles huiswaarts gewezen. Na twee innings was de marge al dusdanig, dat de wanhopigen uit Noord-Holland Noord niet meer wisten waar ze het hadden. De Bussumse overmacht resulteerde uiteindelijk in een overwinning van 12-3, overtuigend verkregen door een 17-tal hits. Geen doubles, geen triples, geen homeruns. Neen. Louter singles velden de gasten. Een speciale vermelding gaat naar Papi, die zijn eerste hit in anderhalf jaar noteerde, overtuigend geslagen in het rechtsveld. 

De statistiekenarbitrage moet zich nog buigen over het feit of het precieze honkslagtotaal wellicht iets anders uitvalt, in verband een dubieuze fout zes veroorzaakt door de Peanut. De kleine blonde alleskunner – in de beginmaanden van het seizoen goed voor de ene na de andere dajakker, maar momenteel woonachtig in een slumpje – zag zijn zeldzame linedrive recht op de korte stop afvliegen. Als een ware eerste honkman strekte de binnenvelder de arm om de weliswaar steenharde bal gemakkelijk te vangen en te verwerken tot potentiële triple play. Maar helaas voor de beste man, stuiterde de bal op de flap van zijn handschoen, waardoor niets restte dan het incasseren van een tweetal punten. De immer objectieve scorer noteerde een fout zes, stuitend op felle weerstand van de kleine gymleraar.  

De wedstrijd kende behalve het uitmuntende optreden van verdediging en aanval drie smetjes. Het uitvallen van de plaatscheidsrechter halverwege de wedstrijd was weliswaar nog te overzien, de naar het zich laat aanzien lieskneuzing van Tomba Urbanus was een forse aderlating, nog maar te zwijgen over de naar later bleek scoreblokontheiliging door Frankie Koene (de fout zes bleek ineens een honkslag…). Kleine sterren vallen diep, zo werd bewezen op deze verder mooie woensdagavond.  

Peter Paul

Het moet 30 graden zijn geweest, met een luchtvochtigheid van 80 procent, zo vermoed ik. Misschien dat Bill Froberg het kan vertellen, want de manager van het nationale AAA-team was zowaar komen kijken en had zijn meetinstrumenten meegenomen. Niet omdat Hubie nu zo hard gooit, want dat is gemeengoed in de 2^e Klasse A. Nee, de speedgun was uit het stof gehaald voor een 16-jarig Antilliaans/Gronings snotjoch, dat klaarblijkelijk spijkerharde ballen gooit. Spijkerhard blijkt een goede omschrijving, want dat is waar hij gooide, het wonderkind: recht over de spijker. De klok bij Bill bleef weliswaar staan op 83 mph, maar belangrijker nog, de hits vlogen hem om de oren. Het waren de veteranen (hebben we ook ‘niet-veteranen’ eigenlijk?) die aanvallend het voortouw namen. Jariño – de Braziliaanse tuinvirtuoos is terug! – sloeg 3 uit 4 en niemand minder dan de GKL beleefde zijn finest hour en noteerde een overtuigende 4 uit 5.

Het dient gezegd, de omstandigheden waren niet mals. De hitte – zoals gezegd – bracht vooral de blanke spelers (deze speelden overwegend aan Bussumse zijde) pap in de benen en de wind stond vol het veld uit. Lekker voor een werper dus K, zeker als je op het kleine tweede veld van HCAW speelt. Zo ontwikkelde de wedstrijd zich al snel in een slagduel pur sang, waarbij de pitchers het niet gemakkelijk hadden. Het ontbreken van de werpheuvel, maakte de uitdaging compleet.

Desalniettemin weerde Hubert zich kranig en liet hij na 5 2/3 innings de niet onverdienstelijke cijfers 5-2-8-3 noteren. Hij werd opgevolgd door aangewezen slagman Ivo, die bij afwezigheid van Papi mocht werken aan zijn ritme. Hoewel het laatstgenoemde zichtbaar ontbrak bij de nieuwbakken vrijgezel, wist hij er een benauwde zege uit te slepen, zijn 3 1/3 inning afsluitend met de cijfers 3-0-7-3.Waren er nog andere noemenswaardige gebeurtenissen? Wellicht de imposante pre-game batting practices van Daan Horn (waar bleven die dajakkers in de wedstrijd?) en van de kennelijk niet wedstrijdfitte Robbert Keetelaar, of toch de aanwezigheid misschien van de goed leidende vrouwelijke hoofdscheidsrechter? De beer ging in ieder geval naar Tomba. Volledig verdiend natuurlijk…

Peter Paul

Herons uit. Het weerzien met oude vrind Jeroen Deken bracht niet de vreugde waar vanuit het Bussumse op gehoopt werd. In tegendeel.

De pre-game wees al fijntjes uit dat de kosmische verhoudingen overhoop lagen. Keetelaar deed openlijk een buikspierwork-out (!!?), Jarno kreeg een flip op zijn lip en de bollen bleken wraps. De gezaaide verwarring had zichtbaar zijn weerslag op ons spel…Na een goed half uur wachten op de veldscheids, ging het enigszins flets ogende HCAW goed van start. Daan kwam al in de eerste inning op het honk door een fout van de werper, waarna Yuri Paparin liet zien ook mét kind hits te kunnen slaan en de gelegenheidsderdehonkman over de thuisplaat bracht. De euforie werd echter snel getemperd door het abominabele optreden van startend werper Papi (sorry Paaps K). Werd hij op de training nog gevierd om zijn daverende slagkracht, van enige kracht was in Heerhugowaard helaas geen sprake…Na drie innings keek de Gooise delegatie dan ook aan tegen een niet eens heel geflatteerde 8-1 achterstand. Klaarblijkelijk is voormalig topwerper Deken erin geslaagd zijn manschappen ook aan slag vooruit te helpen, aangezien de mannen uit het noorden aanvallend goed bleken.

Waar de Kop van Noord-Holland zich aanvallend wel liet gelden, bleef het aan Bussumse zijde akelig rustig. Alleen de eerder geroemde Paparin leek zich aan de slagmalaise te onttrekken, vergezeld door Jeroen Hubert die er als reliever in slaagde de wedstrijd nog bijna vijf innings lang spannend te houden en tevens 2 uit 4 sloeg.

Een opleving in de 7^e inning deed de hoop op succes in de HCAW-harten nog even oplaaien, maar twee punten binnengebeukt door De Kroket ten spijt, bleef de marge tot aan het eind een brug te ver. Zelfs een zinderende bom – huizenhoog in het rechtsveld en minstens 140 meter ver – van Paparin (hij eindigde met 3 uit 4), kon daar niets meer aan veranderen.

De eindstand werd uiteindelijk 11-6 voor de thuisploeg. De beer ging naar de Papa(rin) die zijn knuppel terugvond en het woord van de dag kwam van Ed: bunzing bleek de sentimenten op deze 15^e juni verrassend treffend te verwoorden.

(Terug van weggeweest) Peter Paul