Het moet 30 graden zijn geweest, met een luchtvochtigheid van 80 procent, zo vermoed ik. Misschien dat Bill Froberg het kan vertellen, want de manager van het nationale AAA-team was zowaar komen kijken en had zijn meetinstrumenten meegenomen. Niet omdat Hubie nu zo hard gooit, want dat is gemeengoed in de 2^e Klasse A. Nee, de speedgun was uit het stof gehaald voor een 16-jarig Antilliaans/Gronings snotjoch, dat klaarblijkelijk spijkerharde ballen gooit. Spijkerhard blijkt een goede omschrijving, want dat is waar hij gooide, het wonderkind: recht over de spijker. De klok bij Bill bleef weliswaar staan op 83 mph, maar belangrijker nog, de hits vlogen hem om de oren. Het waren de veteranen (hebben we ook ‘niet-veteranen’ eigenlijk?) die aanvallend het voortouw namen. Jariño – de Braziliaanse tuinvirtuoos is terug! – sloeg 3 uit 4 en niemand minder dan de GKL beleefde zijn finest hour en noteerde een overtuigende 4 uit 5.

Het dient gezegd, de omstandigheden waren niet mals. De hitte – zoals gezegd – bracht vooral de blanke spelers (deze speelden overwegend aan Bussumse zijde) pap in de benen en de wind stond vol het veld uit. Lekker voor een werper dus K, zeker als je op het kleine tweede veld van HCAW speelt. Zo ontwikkelde de wedstrijd zich al snel in een slagduel pur sang, waarbij de pitchers het niet gemakkelijk hadden. Het ontbreken van de werpheuvel, maakte de uitdaging compleet.

Desalniettemin weerde Hubert zich kranig en liet hij na 5 2/3 innings de niet onverdienstelijke cijfers 5-2-8-3 noteren. Hij werd opgevolgd door aangewezen slagman Ivo, die bij afwezigheid van Papi mocht werken aan zijn ritme. Hoewel het laatstgenoemde zichtbaar ontbrak bij de nieuwbakken vrijgezel, wist hij er een benauwde zege uit te slepen, zijn 3 1/3 inning afsluitend met de cijfers 3-0-7-3.Waren er nog andere noemenswaardige gebeurtenissen? Wellicht de imposante pre-game batting practices van Daan Horn (waar bleven die dajakkers in de wedstrijd?) en van de kennelijk niet wedstrijdfitte Robbert Keetelaar, of toch de aanwezigheid misschien van de goed leidende vrouwelijke hoofdscheidsrechter? De beer ging in ieder geval naar Tomba. Volledig verdiend natuurlijk…

Peter Paul

Herons uit. Het weerzien met oude vrind Jeroen Deken bracht niet de vreugde waar vanuit het Bussumse op gehoopt werd. In tegendeel.

De pre-game wees al fijntjes uit dat de kosmische verhoudingen overhoop lagen. Keetelaar deed openlijk een buikspierwork-out (!!?), Jarno kreeg een flip op zijn lip en de bollen bleken wraps. De gezaaide verwarring had zichtbaar zijn weerslag op ons spel…Na een goed half uur wachten op de veldscheids, ging het enigszins flets ogende HCAW goed van start. Daan kwam al in de eerste inning op het honk door een fout van de werper, waarna Yuri Paparin liet zien ook mét kind hits te kunnen slaan en de gelegenheidsderdehonkman over de thuisplaat bracht. De euforie werd echter snel getemperd door het abominabele optreden van startend werper Papi (sorry Paaps K). Werd hij op de training nog gevierd om zijn daverende slagkracht, van enige kracht was in Heerhugowaard helaas geen sprake…Na drie innings keek de Gooise delegatie dan ook aan tegen een niet eens heel geflatteerde 8-1 achterstand. Klaarblijkelijk is voormalig topwerper Deken erin geslaagd zijn manschappen ook aan slag vooruit te helpen, aangezien de mannen uit het noorden aanvallend goed bleken.

Waar de Kop van Noord-Holland zich aanvallend wel liet gelden, bleef het aan Bussumse zijde akelig rustig. Alleen de eerder geroemde Paparin leek zich aan de slagmalaise te onttrekken, vergezeld door Jeroen Hubert die er als reliever in slaagde de wedstrijd nog bijna vijf innings lang spannend te houden en tevens 2 uit 4 sloeg.

Een opleving in de 7^e inning deed de hoop op succes in de HCAW-harten nog even oplaaien, maar twee punten binnengebeukt door De Kroket ten spijt, bleef de marge tot aan het eind een brug te ver. Zelfs een zinderende bom – huizenhoog in het rechtsveld en minstens 140 meter ver – van Paparin (hij eindigde met 3 uit 4), kon daar niets meer aan veranderen.

De eindstand werd uiteindelijk 11-6 voor de thuisploeg. De beer ging naar de Papa(rin) die zijn knuppel terugvond en het woord van de dag kwam van Ed: bunzing bleek de sentimenten op deze 15^e juni verrassend treffend te verwoorden.

(Terug van weggeweest) Peter Paul