Amsterdam, 20 juni 2013 – De laatste loodjes voor de zomerstop zijn zwaar voor de Reserve Reserves. Gisteren werd er een avondwedstrijd tegen Double Stars-2 afgewerkt in Alkmaar. In de Vallei liepen we begin dit seizoen een beetje te mekkeren omdat het veld nog niet helemaal af was, in Heilo hebben ze het helemaal bond gemaakt waardoor de Dubbele Sterren dit seizoen helemaal weinig van het thuisvoordeel hebben kunnen genieten. Er werd nu ook niet genoten, het werd 4-11 voor de Bussumers.

Het was even afwachten of een wedstrijd in Alkmaar die om 19:00u moest aanvangen voor iedereen haalbaar zou zijn. Dat bleek gelukkig geen probleem te zijn, de problemen moesten dit keer meer gezocht worden in de culinaire hoek. Normaliter verheugen de Bussumers zich als één van de broertjes Kalies aan de Bollenbeurt is, maar die beurt liep vandaag toch een beetje de soep in. Jopie stond weliswaar op de lijst, maar om 16:00u wist hij de PC te sms-en dat hij ervan uitging dat de Bussumers wel zouden snappen dat er met een gebroken vinger niets gesmeerd kon worden. Wij wisten eigenlijk niet eens dat hij dat daarvoor wel kon, dus niets aan de hand zou je zeggen, maar in het zelfde smsje meldde hij ook meteen dat we maar niet op bollen moesten rekenen. Treurig. De PC denkt nog na over een straf, maar het zal iets worden als ‘alle scheidsrechtersbeurten na de zomerstop’. Om de hongerige magen toch iets tegemoet te komen maakte de PC als noodoplossing een tussenstop bij de lokale Appie waardoor er alsnog iets van een maaltijd op tafel kwam.

Of het nu kwam door het onverwacht zwaar tafelen, of dat het pure onderschatting was, echt soepel van start gingen de Bussumers in ieder geval niet. De beloofde onweersbuien waren over en langs gewaaid, het was aangenaam warm, maar de knuppels bleven de eerst innings behoorlijk koud.

De eerste vier innings vlogen dan ook voorbij. Niet alleen de Bussumers kwamen er aanvallend niet aan te pas, ook de Heilo’ers konden geen indruk maken. De GGL had VGM voor de gekke gelegenheid startende werper gemaakt, en dat ging helemaal niet verkeerd. Binnen het uur waren er vier complete innings afgewerkt en er stond nog steeds een dubbele nul op het niet eens virtuele scorebord.

In de vijfde inning was de maaltijd van donuts en bananen genoeg gezakt om de eerste punten op het scorebord te toveren. Woody wist een vrije loop te forceren en de PC haalde daarna fors uit. Zijn dinger zorgde voor het honderdste en honderdeerste Bussumse punt in deze competitie, maar belangrijker nog, voor de 0-2. Een nieuwe vier wijd, deze keer van Edgar, werd gevolgd door een gestolen honk en een doorgeschoten bal. Met het derde honk bezet liet Jariño aan zijn uit Verweggistan overgekomen papa zien dat hij het nog steeds kan. Zijn hit was goed voor de 0-3.

De Dubbele Sterretjes pakte in de gelijkmakende slagbeurt met vier wijd, geraakt werper en een tripple twee punten terug, maar VGM wist zich met één man uit en het derde honk bezet te herpakken. Met een zes-naar-drie en een strike-out kwam hij nog redelijk de inning uit. Stand 2-3.

In de zesde inning leken de Heilo’ers na een vier wijd en een double hard op weg naar de gelijkmaker, maar door een mooie actie 7-naar-6-naar-2 werd die nog even uitgesteld. Niet voor lang helaas, want nóg een double zorgde alsnog voor de 3-3. VGM gaf de bal daarop over aan Fab Fabian, die koelbloedig met het tweede en derde honk bezet een grondballetje naar Jariño forceerde. Met de arm van Jariño is meestal niets mis, maar de papa-druk werd vandaag een paar keer teveel waardoor Super Seb nog een paar belangrijk scoops op het eerste honk kon en moest verrichten. De stand bleef dus nog even 3-3.

In de zevende inning werd dan eindelijk de Bussumse aanvals-ban gebroken. Vier keer vier wijd, een foutje, een tripple van NoNoJoe en een single van Edgar zorgden voor vijf punten en daarmee de beslissing in de wedstrijd. Het werd 3-8.

In de gelijkmakende slagbeurt wisten de Heilo’ers op Fab Fabian nog één punt te maken, maar daarna gooide hij de boel op slot waardoor hij zelf aan de basis stond voor zijn eerste win in de Hoofdklasse (Aluminium). Stand op dat moment nog 4-8.

In de volgende twee slagbeurten wisten de Bussumers onder leiding van Edgar de score nog iets op te voeren. Zijn vier hits zorgden voor alweer zijn achtste multi-hit wedstrijd van het seizoen. Zijn hits en de achtste en negende inning werden gecombineerd met een Noord-Hollands foutje en een ribbie van Woody waardoor de stand op 4-11 was gekomen. Na drie snelle nullen van Fab Fabian was het vervolgens dan ook einde wedstrijd.

Amsterdam, 16 juni 2013 – Na de zure nederlaag van afgelopen woensdag was het even afwachten hoe de Reserve Reserves aan de start zouden verschijnen. De GGL moest het in ieder geval doen zonder versterking uit de naburige teams, zonder Jariño en Remmie die leukere dingen aan het doen waren, en ook zonder Jopie die met een gebroken vinger als grootste verliezer uit de wedstrijd tegen Olympia kwam. Geen probleem, het werd bij en tegen Hoofddorp 5-6.

Hoofddorp uit is voor de Bussumers altijd een leuke wedstrijd. De afgelopen jaren bleek deze ontmoeting vaak cruciaal in de race naar het kampioenschap, maar ook zonder de druk van stand in de competitie werd het vandaag een leuke wedstrijd. De pre-game werd zoals altijd door de Pioniers gewonnen, van de 42 spelers was weliswaar maar de helft komen opdagen, maar dat waren nog steeds twee keer meer spelers dan de Bussumers bij elkaar hadden kunnen krijgen.

In de tweede inning wisten de Reserve Reserves het eerste punt over de plaat te krijgen. VGM sloeg de eerste hit van de wedstrijd, maar strandde op weg naar een double. Rikkie volgde met vier wijd, probeerde niet direct door te lopen naar twee, maar wachtte netjes op Ed de Kroket die hem met een hit veilig een honk verder bracht. Woody volgde Ed op in het slagperk en maakte met een strakke hit een einde aan de gelijke stand, Rikkie stoomde van 2 naar thuis, zonder rustpauze(!), het was 0-1.

Ook in de derde inning lieten de Bussumers de knuppels spreken. Edgar doublede zichzelf naar twee, Super Seb, mistte nét, maar op zijn klap kon Edgar wel naar het derde honk opschuiven. VGM sloeg vervolgens een bal hoog de windtunnel in, waarop de GGL hevig begon te vloeken. De Hoofddorperiaanse midvelder vloekte evenwel nog harder want zijn hamstring begaf het op weg naar een mogelijke vangbal. De tripple van VGM was goed voor het tweede punt en een stand van 0-2.

Een punt per inning, hard gaat het niet, maar hard was wel de homerun die NoNoJoe over het rechtsveld hek heen joeg. Ook dat leverde dus één punt op. De rest van de wedstrijd heeft z’n tok niet meer op dezelfde plek gezeten. Stand 0-3.

In de vijfde en de zesde inning vielen de Bussumse knuppels een beetje stil, maar de Hoofddorpers vonden het tijd om in de zesde inning wat terug te doen. Tot dat moment was De Souza weer ouderwets De Souza, ongenaakbaar en moeilijk te raken. De hard bevochten 0-3 voorsprong was echter na vijf hits op rij waaronder twee doubles en een tripple als sneeuw voor de zon verdwenen. Het was ineens 4-3 en er was nog geen nul gemaakt. De Souza herpakte zich echter, ging rommelen en rotzooien, en wist de volgende drie slagmensen uit te schakelen.

Met tien hits in zes innings deden de Bussumers het nog niet zo slecht, maar nu ze weer achter stonden was duidelijk dat er wat meer moest gebeuren. De PC ging voorop, vroeg nog aan Edgar “zal ik wijzen?”, waarop Edgar vroeg dat toch alstublieft niet te doen omdat hij geen bal in z’n rug gegooid wilde hebben. Zo gezegd, zo gedaan, de PC wees niet, maar sloeg wel een homerun, het was 4-4.

Edgar hoefde zich dus geen zorgen te maken om een beaner, en sloeg een hit door het midden. Super Seb ging daarna diep en op zijn double wist Edgar de voorsprong binnen te lopen. Stand 4-5. En nog was het niet klaar. Rikkie bracht Super Seb naar het derdehonk door zich op te offeren met een slimme zes-naar-drie, en NoNoJoe sloeg met zijn hit een Bussumse safety-run binnen. Stand 4-6.

Opgetogen door de voorsprong pakte De Souza in de volgende slagbeurt de eerste twee slagmensen met drie slag, maar daarna moest hij drie hits toestaan van de slagmensen die het voor Hoofddorp in de zesde inning hadden laten liggen. Het resulteerde in een punt, het was spannend, het was 5-6.

Ook in de negende inning was het nog niet gedaan. In de eerste helft van de inning werd er niet gescoord. De eerste slagman van Hoofddorp kreeg echter vier wijd en leek niet te kunnen wachten op te schuiven naar scoringspositie. De Souza schakelde nog een tandje bij en wist twee pop-ups te forceren, met als bijkomend voordeel dat de honkloper in beide gevallen weliswaar een goede jump had, maar toch echt terug moest naar het eerste honk.

De volgende bal werd hard richting het eerste honk geslagen, Super Seb duikt, vliegt, grijpt naar de bal, …..einde wedstrijd?! Nee, nét niet, de bal schiet van de top van zijn handschoen. De honkloper gaat van één naar drie en de slagman bereikt veilig het eerste honk. Nog meer spanning en sensatie dus. Maar omdat de Bussumers maar met z’n tienen waren, er echt helemaal niemand achter De Souza stond, en de pitch-count, als we die hadden bijgehouden, richting de 150 zou zijn gegaan, moest er een eind gemaakt worden aan de wedstrijd. Met z’n laatste worp dwong De Souza dus maar een grondbal naar Edgar af die de bal eenvoudig voor een velderskeus naar Woody kon tossen. Einde wedstrijd. 5-6.

Kijk hier voor de boxscore en de statistieken. Deze keer echt de moeite waard, want het was lang geleden dat de Reserve Reserves tot 15 hits, inclusief 5 voor extra honken, kwamen.

Amsterdam, 15 juni 2013 – Het was een trieste week. Zo triest zelfs dat uw verslaggever van dienst bijna besloot de verloren wedstrijd tegen Olympia helemaal maar niet te beschrijven. Als excuus zou zijn eigen afwezigheid gebruikt kunnen worden, maar met de moderne technieken van tegenwoordig is dat een slecht excuus. Dus hier komt ie dan, het verslag van het verlies tegen Olympia. Het werd 4-10.

In een grijze Bussumse Vallei moest afgelopen woensdag de tweede wedstrijd tegen Olympia Haarlem afgewerkt worden. De Reserve Reserves houden in principe van hoge temperaturen en veel zon, maar door de ligging van het Bussumse veld is het bij de avondwedstrijden helemaal niet erg als er een grijs wolkje tussen de zon, de watertoren en de slagman hangt. De traditionele sun-delay kan op die manier vermeden worden, en het zag er dus naar uit dat de wedstrijd voor de verandering helemaal uitgespeeld kon worden.

Met de Kreis 2 op de heuvel gingen de Bussumers voortvarend van start. De eerste slagman kreeg nog vier wijd, maar later bleek dat dat helemaal niet aan De Kreis 2 had gelegen. Deze eerste slagman wist namelijk de hele wedstrijd niets anders te doen dan wijdballen te verzamelen. Alsof er een energieveld boven de plaat hing waar de ballen niet doorheen konden. Het energieveld was duidelijk alleen aan deze slagman gekoppeld want de volgende drie slagmensen zagen wel slagballen door de zone vliegen. Al zagen ze ze niet zo héél goed, want ze werden niet best geraakt en omgetoverd tot dooie nullen.

Meteen in de eerste gelijkmakende inning lieten de Reserve Reserves zien dat ze niet van plan waren mee te werken aan de eenvoudige promotie van de Haarlemmers. Edgar produceerde z’n twintigste hit van het seizoen en kwam daarmee op het eerste honk. Gagarin volgde hem op in het slagperk en met één gigantische klap sloeg hij alle frustratie van een, tot dan toe, tegenvallend seizoen, van zich af. De dinger was goed voor een vroege voorsprong. 2-0.

In de tweede inning werd daar nog een mentaal klapje achteraan gegeven toen met twee man uit de Olympische kortestop de bal finaal langs het eerste honk gooide. Remmie, die verantwoordelijk was voor het openleggen van de zwakke plek, wist daarop naar het tweede honk te stomen. Ed de Kroket toonde ‘no-mercy’ en prikte de bal door het midden voor een honkslag waardoor Remmie de stand op 3-0 kon brengen.

In de derde inning kon Olympiakos een puntje terugpakken toen hun vierwijdman na een gestolen honk en een foutje, op een klapje naar Edgar, eenvoudig naar huis mocht lopen. Niets aan de hand nog, 3-1. In de vijfde inning werd er na een honkslag, een foutje en een opofferingslag nóg een puntje van de Bussumse voorsprong afgesnoept. 3-2. De spanning was helemaal terug in de wedstrijd toen in de zesde inning twee back-to-back-doubles een gelijke stand op het scorebord bracht: 3-3.

Om het gemak weer een beetje terug in de wedstrijd te krijgen besloten de Reserve Reserves in de zesde inning weer wat aan de aanval te gaan doen. Edgar leunde zich naar het eerste honk en Gagarin vond het nodig om met zijn nieuw hervonden vorm hem met een hit haar het tweede honk te brengen. Beide heren wisten daarna het volgende honk te stelen waarna Rikkie Edgar over de thuisplaat en Gagarin naar het derde honk wist te brengen. Daar bleef het helaas bij, het was 4-3 geworden, maar een kans op meer was verdwenen.

De Bussumse heuvel was inmiddels bemand door niemand minder dan Fab Fabian Hemmen, maar belangrijker nog, de grijze wolkjes die eerst nog vrij onschuldig de sun-delay wisten tegen te houden, hadden besloten de sluizen open te zetten. De heren in ‘blue’ lieten zich daar echter niet door weerhouden, en wilden pas stoppen als er plassen op het veld stonden. En dat kan natuurlijk niet meer in de Vallei. Het kunstgrasveld heeft een perfect irrigatiesysteem en woensdag bleek maar weer dat het héél, héél veel water kan hebben. Helaas.

Een goed Nederlands gezegde is hier het best op z’n plaats. ‘When it rains, it poors’. Tegen de Griekse goden Olympia, Jupiter(regen) en Aquarius(water) waren de Bussumers niet opgewassen. Een foutje, vier wijd en zes hits, waaronder een homerun en een tripple, waren teveel van het goede. Zelfs Jariño wist vanaf de werpersplaat de hoosbui niet te stoppen, maar ja, de normaliter vrolijke Braziliaanse tuinman is doorgaans ander weer en echt gras gewend. Het werd 4-10, en de Reserve Reserves vonden niet meer de kracht om iets terug te doen.

Amsterdam, 7 juni 2013 – In een door zon en duisternis vroegtijdig beëindigde wedstrijd wisten de Reserve Reserves afgelopen woensdag het Amersfoortse Quick te weerstaan. In een spannende wedstrijd, wederom onderbroken door een sun-delay van een kleine driekwartier, werd het 4-1 voor de Bussumers. Na de zevende inning moest het licht uit.

Op een met Turkse pizza gevulde maag presteren de Reserve Reserves altijd goed, en batting practice heeft het hele seizoen nog niet echt geholpen. Dat was dan ook de reden waarom de GGL de voorkeur gaf aan het skippen van de BP en het uitgebreid genieten van de bollendienst van De Souza. Echt beter gingen de Bussumers er niet van slaan, maar er werd wel gewonnen. En omdat de statistieken voor steeds meer spelers steeds minder leuk zijn, lijkt winnen ook weer een factor van belang te worden.

In de ongemeen spannende competitie is een drietal teams nog maar één keer verslagen. Omdat de Reserve Reserves al twee keer het onderspit hadden moeten delven, moest er door de Bussumers gewonnen worden om zicht te houden op een hernieuwd kampioenschap. En omdat Quick met Olympia in een race om promotie is verwikkeld wilden de Amersfoorters zich niet zomaar neerleggen bij de Bussumse dominantie.

Verdedigend konden de Bussumers gelukkig een beroep doen op twee boomlange hardgooiers uit het Reserve team van HCAW. De GGL moest alleen nog even beslissen wie van de twee het spits mocht afbijten. Die keuze was niet moeilijk toen bleek dat Tiny Tim Niekerk na de wedstrijd nog met de trein naar Denemarken moest. Hij nam dus de innings vóór de sun-delay voor z’n rekening. En niet onverdienstelijk want op een paar verdwaalde vier wijd en één enkele hit na, was er de eerste drie innings helemaal niets op aan te merken.

Helaas is het slaggeweld dat we van de Bussumers gewend zijn in 2013 in nog geen velden of wegen te bekennen. In de aanval moest de er dus efficiënt omgegaan worden met de schaarse kansen.

Dat lukte in ieder geval in de tweede inning. VGM startte met vier wijd, en hij werd naar twee gebracht door een bijzonder goed gecamoufleerd opofferingsstootslag van Rikkie. NoNoJoe camoufleerde vervolgens zijn stootslag nóg beter waardoor hij niet alleen VGM naar het derdehonk, maar zichzelf ook veilig naar het eerste honk wist te brengen. Het boogballetje van Woody dat volgde stierf in schoonheid in de handschoen van de eerste honkman voor de tweede nul. Jopie trok zich er verder weinig van aan sloeg een harde hit door het midden. Hierop kon VGM scoren en NoNoJoe doorstomen naar het derdehonk. De PC wilde niet achterblijven en prikte de bal langs de kortestop waarop ook het tweede Bussumse punt over de thuisplaat kwam. Stand 2-0.

In de vierde inning leken de Amersfoorters terug in de wedstrijd te komen. Na vier wijd, een vangbal en een honkslag waren het eerste- en derdehonk bezet, maar met een goed uitgevoerd 6-naar-4-naar-3 dubbelspel kwam er een eind aan de slagbeurt, zonder dat er gescoord werd. Na de opvolgende Bussumse puntloze slagbeurt was het tijd voor de sun-delay, nog steeds 2-0.

Na de stop leek de vijfde Quickse slagbeurt direct gevaarlijk te worden. Tiny Tim Niekerk was inmiddels naar het station gesprint om zijn trein te halen, en Jofele Job had zijn plaats op de heuvel ingenomen. Na vier wijd en een gestolen honk werkte een Amersfoortse honkloper gelukkig aardig mee door op de geslagen bal zo in de armen van een struikelend Jariño te lopen. De nul werd tussen twee en drie gemaakt en toen Edgar daarna ook nog strekkend in de lucht een linedrive weggriste was het gevaar echt geweken.

En u raadt het al, ook de slumpende Bussumers wisten in de volgende slagbeurt niet te scoren. En met slechts een kleine achterstand wilde Quick absoluut nog niet weten van opgeven. Ook in de zesde slagbeurt vlogen ze weer uit de startblokken. Na een massief houten tweehonkslag gevolgd door vier wijd leek het tijd te worden voor een standaard opofferingsstootslag. Na één mislukte poging kozen de Quickers echter voor een andere variant: De bal hard naar Rikkie slaan. Niet bijster slim want na twee stappen terug naar z’n derde honk, een fake naar twee (tripple play?) en een goede gooi naar één, waren er twee nullen, en weer was het gevaar geweken.

De gelijkmakende Bussumse slagbeurt leek ook een snelle dood te sterven, maar Ed de Kroket wist met twee nullen nog net een foutje af te dwingen, en het hek was meteen van de dam(mers). Edgar bracht met zijn traditionele hit De Kroket naar het derdehonk. Niet veel later had Edgar ook het tweede honk gestolen en toen de bal vervolgens tegen de backstop werd gegooid was het 3-0 met het derde honk bezet. Het vierde punt kon gescoord worden toen de PC de bal het rechtsveld in prikte. Stand 4-0.

In de zevende inning nam De Souza het over van Jofele Job en na twee snelle nullen werd het toch nog even spannend. Vier wijd werd gevolgd door twee hits en het was 4-1. Normaal geen probleem, maar het gelijkmakende punt stond aan slag en deze meneer had de inning daarvoor al bewezen de bal een aardige dajakker te kunnen geven. De Souza eindigde echter in stijl. Strike-out! Lights out! Einde wedstrijd!

Kijk hier voor de boxscore en de statistieken.

Amsterdam, 2 juni 2013 – Natuurlijk is honkbal een belangrijk onderdeel in het leven van de Reserve Reserves, maar soms is het edele spel van ondergeschikt belang. En soms, dat was dit weekend.

Afgelopen vrijdag trouwde voormalig Reserve Reserve Jappie met zijn Josine. Zij zei ‘ja’ dus Jappie heeft gewonnen. En daarmee de Reserve Reserves ook een beetje. De wedstrijd op zaterdag werd overigens niet gewonnen. Het werd 0-10 voor RCH-2.

Na het door sms-en van de einduitslag naar de wedstrijdsecretaris kreeg de PC een berichtje terug waarin gesuggereerd werd dat er een causaal verband gelegd kon worden tussen de ongebruikelijke nederlaag met ongebruikelijk hoge cijfers, en de avond en nacht vol feest en drank die aan die nederlaag vooraf was gegaan. Maar daar is natuurlijk geen sprake van, het tegendeel is zelfs waar!

Het avondje uit was bijzonder goed voor de teamsfeer. En ondanks het feit dat er aardig gestort is voor het huwelijkscadeau hebben de heren er wel voor gezorgd dat ze door de gratis drank de kosten er ruim uit hebben gehaald. Verder is er behoorlijk verstandig gedronken, zo werden de eerste wodkaatjes en bacootjes pas ná middernacht gesignaleerd. Daarvoor was het louter bier dat gedronken werd, en iedereen weet dat we daar niet dronken meer van worden.

En om het bloed te laten stromen werd er ook veel gedanst waardoor moedertje alcohol weinig kans maakte. Zelfs Super Seb is met losse heupen op de dansvloer gesignaleerd. In verband met de zeer expliciete bewegingen worden na bestudering de beelden van de danskunsten toch maar niet via deze site vrijgegeven.

Als afsluiter van de avond besloten de meeste Reserve Reserves nog een hapje te eten om de laatste alcohol-buzz kwijt te raken. Voormalig Reserve Reserve Krijtje had als enige besloten géén patatten en frikadellen te gaan schuiven en besloot niet mee te gaan naar het horeca etablissement Chez Jopie. Bijzonder onverstandig bleek de volgende dag, want bij navraag de volgende ochtend (zijn vrouw nam op) bleek Krijtje een ernstige vorm van griep te pakken te hebben.

De wedstrijd van zaterdag stond voor de avond gepland, want een thuiswedstrijd zonder sun-delay is geen echte thuiswedstrijd. Na een grijze dag werkte het weer dan ook volop mee en trok het rond een uurtje of zeven helemaal open.

In de eerste helft van de eerste inning was het aan slag nog goed te doen. Dat merkte ook De Souza die meteen de hele slagploeg van RCH langs zag komen, en zes daarvan liepen meteen een vol rondje rond de honken. Stand 0-6.

Daarna had De Souza de Heemstedenaren goed onder controle en alleen in de vierde inning moest hij nog een puntje toestaan. Het duurde tot de vijfde inning totdat de Bussumers hun eerste honkslag konden noteren. Het was Super Seb die bewees dat losse heupen dé weg naar succes is, hij opende de vijfde inning met een double-down-the-line, maar hij kreeg weinig hulp van de andere Bussumers om hem verder te krijgen.

Ook na de sun-delay was het aanvallend niet veel, alleen Edgar wist met een honkslag de schade aan de statistieken te beperken. Zonder zijn hit was het team-slaggemiddelde voor het eerst sinds 1998 onder de .300 gezakt.

Na de sun-delay besloot de GGL het eens over een hele andere boeg te gooien, of misschien is dit weekend ‘uit een ander vaatje te tappen’ toepasselijker. Hoe dan ook, de PC werd in de zesde inning de heuvel op gedirigeerd zodat de reguliere opgooiers hun armpjes een beetje konden sparen. De PC verscheen met een paar rondjes BP in de arm goed opgewarmd aan de start, al was dat aan zijn eerste pitch, die achter de linkshandige slagman langs de backstop in vloog, niet te zien.

Een infield hit, een gestolen honk (met blauwe plek), een opofferingsslag en een honkslag later stond het 0-9. De innings daarna wist de PC het aardig dicht te houden en hij was dan ook zichtbaar teleurgesteld dat hij de wedstrijd niet mocht uitgooien. Die eer was voor Edgar die na zijn statistieken-reddende-hit had mogen kiezen tussen een zakje kikkertjes of de laatste inning gooien. Het werd dat laatste, waardoor de eindstand op 0-10 werd bepaald.

Moraal van het verhaal is dat de werpers van HCAW beter maar geen warming-up kunnen doen. Als je alle punten die in de eerste innings van de werpers gescoord werden vergeet, dan was het slechts 0-1 geworden. Kortom de Reserve Reserves hebben alles nog in eigen hand. Of beter gezegd, in eigen knuppel. Nog 12 te gaan!

Kijk hier voor de boxscore en de statistieken.