Amsterdam, 18 maart 2012 – Dit was het tweede weekend dat de Reserve Reserves weer de wei in mochten. Net als vorige week werd de tegenstand gezocht binnen de club. Vorige week waren de Reserves aan de beurt, deze week traden de Reserve Reserves aan tegen de Reserve Reserve Reserves. Volgt u het nog?

Elk jaar is er in de oefencampagne ergens een weekend waarin de wintertijd wordt ingeruild voor de zomertijd. De afgelopen jaren zijn de RR’s die redelijk schadevrij doorgekomen, maar dit weekend was het bingo! Nu denkt u natuurlijk ‘huh?! da’s toch pas volgende week?!’, en inderdaad dat klopt, maar onze Jariño en Jopie hebben al een voorschot genomen op het tijdsverschil van volgende week. Beide heren hadden andere verklaringen, maar alleen onze immer vrolijke Tuinman kwam uiteindelijk opdagen om het uit te leggen. Wat de verklaring dan wél was werd snel verbloemd door zijn eerste, maar fantastische over-throw van het seizoen.

Omdat de wedstrijd nog niet voor het eggie was kon er wat gerommeld worden met de pitching. Bij de RRR’s hadden ze iemand gevonden die gekleed in Hoofdklasse Wit de RR’s redelijk in bedwang hield. De RR’s hadden daar een voormalig Zuidvogel tegenover gezet, die voor de gelegenheid wel even z’n jackie had uitgedaan. Dat ook hij de slagploeg van de opponent niet in bedwang hield had weinig te maken met zijn werpkunsten. De oorzaak moet eerder gezocht worden in de al eerder genoemde over-throw, en eigenlijk verdienen al die andere fouten ook een uitgebreide beschrijving. Maar het was een oefenwedstrijd, en dan maar door blijven zeuren over fouten is ook niet helemaal eerlijk.

Maar ja, soms zijn er fouten die er om smeken genoemd en beschreven te worden. Sommige fouten-reeksen krijgen, net als tornado’s, zelfs benamingen. Voor de niet kenners: er wordt hier gerefereerd aan ‘de Fruitmand’ van Ed, hier na te lezen op deze site. En ook deze keer had De Kroket weer de hoofdrol. Zijn opmerking “loop ik een keer goed…” dekt de hele lading van het moment.

Na een wat langzame start begonnen de knuppels ook warm te draaien. Ondanks het feit dat de RR’s nog wel de laatste slagbeurt gebruikten lijkt het erop dat het voorafgaande slaggeweld voldoende moet zijn geweest om de overwinning op te eisen. Het had galant geweest richting onze broeders van het Derde, om hun gewaardeerde tegenstand op te werpen als reden de eindstand niet bekend te maken, maar helaas, we moeten eerlijk zijn: We hebben echt totaal geen idee wat het uiteindelijk is geworden. De PC heeft Papa Dammers nooit voorzien van een scorekaart, en al had hij dat gedaan, de GGL had zo’n complexe opstelling, met vier DH’s en een bijzondere veldroulatie uit de trukendoos getoverd, dat dit onmogelijk aan papier kon worden toevertrouwd.

Diep in de wedstrijd viel er voor de liefhebbers en romantici nog een mooi moment te aanschouwen. Omdat Super Seb zijn heldenstatus aan slag nog niet echt had waargemaakt besloot zijn broer Guido hem een handje te helpen. Hij besloot te stoppen met zich zorgen te maken over zijn ERA, en een balletje op riemhoogte door de pijp te gooien. Dank u, de bal kreeg een ouderwetse hengst, een ‘towering double’, echte broederliefde. Hieronder de één seconde te vroeg genomen foto van het moment.

Nog twee opmerkelijke slagbeurten:

Moment 1) Jariño hengelt met één hand een buitenkant bal het linksveldhek over.
-> Wat vooraf ging: In een eerdere slagbeurt wordt hij gejamd waarna hij met een pijn vertrokken gezicht uitroept ‘ik ga niet meer slaan!’, In de slagbeurt daarna houdt hij zich daaraan en vangt hij de bal op met z’n rug.
-> Opmerking bij de homerun: leuk met één hand, maar probeer dat volgende keer ‘ns met je rechterhand!

Moment 2) GKL hengelt met twee handen een langzaam gegooide, kaars rechte en door het midden gegooide bal, het hek van het eerste veld in.
-> Wat vooraf ging: Een hele harde en langdurige windvlaag met extreme thermiek boven de 15 meter.
-> Opmerking bij de homerun: In de competitie is een bal in het hek van het eerste veld geen homerun.

Amsterdam, 16 oktober 2011 – Voor sommige honkballiefhebbers zal de datum 16 oktober de boeken ingaan als de dag dat het Nederlands team voor het eerst het Wereldkampioen Honkbal werd door Cuba met 2-1 te verslaan. Voor de échte kenners is 16-10-11 slechts ‘the day after’, want op zaterdag 15 oktober versloegen de Reserve Reserves in de derde en beslissende wedstrijd van de Aluminium Series de Storks met 16-7, waardoor ze zich Nederlands Kampioen Wedstrijdsport 2011 mogen noemen!

Vorige week zondag werd op een guur veld voor de tweede keer op rij een toss gewonnen waardoor de Bussumers het echte thuisvoordeel mochten genieten. De gelijkmakende negende slagbeurt die bij dit voordeel hoort was gelukkig niet nodig, maar het thuispubliek, het grootste voordeel, was in grote getale komen opdagen. Als eerste willen wij dan ook dit trouwe legioen bedanken voor hun komst naar de Vallei en de steun die ze ons gegeven hebben. Dus: SUPPORTERS BEDANKT!!!

De ruime uitslag die uiteindelijk de boeken in is gegaan doet vermoeden dat het een makkie was, maar niets was minder waar. De Hagenezen vlogen er van het begin in, en de Bussumers mogen van geluk spreken dat de schade in de eerste drie innings tot vijf punten beperkt kon worden. Het leek even niet uit te maken waar De Souza de bal heen slingerde, hij kwam dubbel zo hard weer terug. Na de derde inning wist De Souza zich te herpakken en stond hij nog maar vijf hits toe in de resterende innings. Nadat hij op zijn karakteristieke manier de eerste nul van de negende inning gemaakt had, een strike-out dus, werd hem een publiekswissel gegund. Een super seizoen supersonisch afgesloten. Lees verder “Nog nul te gaan (Kampioenen!)” →

Amsterdam, 3 oktober 2011 – Met één verliespartij op zak moest het afgelopen zondag gebeuren voor de Reserve Reserves. Met de rug tegen de muur werd de tweede wedstrijd in de best-of-three afgewerkt tegen Storks uit Den Haag. Bij een reguliere competitiewedstrijd is de Honkbal Vallei doorgaans uitgestorven, maar dit weekend konden de Bussumers rekenen op een aangenaam sterk supporterslegioen. En die konden natuurlijk niet teleurgesteld worden. In een meer dan spannende wedstrijd werd het 5-4 in het voordeel van de gastheren.

Het leek er even op dat het ‘zo’n wedstrijd’ zou worden. In de eerste Haagsche slagbeurt werd een onfortuinlijke vier-wijd direct afgestraft met een triple, gevolgd door ‘n 6-naar-3 en daarmee de eerste twee punten. Aanvallend werd daar aan het begin van de wedstrijd weinig tegenover gesteld door de Bussumers. In de derde inning produceerde Hagenees en kwelgeest Van Elswijk een double waarmee hij het derde Haagsche punt over de thuisplaat bracht. Het Gooische Kampioenschap was even héél ver weg.

Pas in de vierde inning kon er wat teruggedaan worden. Super Seb wist in de tweeëntwintigste officiële wedstrijd van het seizoen zijn tweeëntwintigste keer vier wijd ‘te trekken’. Op zich al een bijzondere prestatie waarmee hij notoire ballen-bestudeerders als Gagarin ver achter zich laat. De vrije loop werd gevolgd door een vang-8 en een vang-9 waarmee het gevaar voor de Ooievaars geweken leek. Super Seb had echter de aandacht van de rechtsvelder getrokken door bij de fly-out een klein stukje verder dan verstandig was van het honk te gaan. Een geluk bij een ongeluk want de Stork in het rechtsveld kon de druk niet aan en kegelde de bal in de kluts bij het eerste honk waarna Super Seb door kon schuiven naar twee.

Super Seb kan na deze kluts van 1 naar 2 (foto Alfred Cop)

Een koele (of coole) hit van de PC bracht het eerste punt over de thuisplaat terwijl hij zelf op de (te late) aangooi naar thuis kon opschuiven naar twee. Een bal in de grond gevolgd door een coole (of koele) hit van Keet zorgde voor de 2-3. Het was weer een wedstrijd.

Coole hits zorgen voor de 3-1 en 3-2 (foto Alfred Cop)

Aanvallend hadden de Hagenaars op dat moment al niet veel meer in te brengen. De Souza moest hard werken en ondanks het hoge aantal keren vier wijd, voor zijn doen (twee), wist hij de nodige nullen aan zijn veld te geven. De Reserve Reserves roken bloed, en waren geenszins van plan de puntenproductie te staken.

In de vijfde Bussumse slagbeurt mocht de doodzieke Edgar het spits afbijten. Hij wist een double te produceren en daarmee in scoringspositie te komen. Batting-Title-Winnaar Jopie verzilverde deze premium positie met een droge klap en trok de stand daarmee gelijk, 3-3. Even leek het erop dat de Bussumers door gingen drukken, maar een paar ballen en een dubbelspel later bleek dat nog niet het geval.

Jopie slaat het gelijkmakende punt binnen (foto Alfred Cop)

Pas in de zevende inning konden de Reserve Reserves een voorsprong nemen. Erik C. nam, om te beginnen, voor het team een balletje op z’n lichaam, waarna Razende Remmie hem op het eerste honk mocht vervangen. Een doorgeschoten bal en een opofferingsstootslag van Edgar brachten Remmie naar het derde honk. Jopie deed vervolgens waar hij het hele seizoen al goed in is geweest. Hij sloeg de bal hard en ver. Helaas stond precies daar waar de bal terecht zou zijn gekomen een verdwaalde Hagenees (met z’n rug tegen het hek). Ondanks die kleine tegenvaller kon op deze opofferingsklap wel de 4-3 gescoord worden. Om die kersverse voorsprong nog even lekker in te wrijven besloot Gagarin na een groot aantal uitgestelde lanceringen z’n eerste ‘dinger’ van het seizoen te slaan. Beter laat dan nooit. De 5-3 bleek nog nodig te zijn.

Gagarin lanceert er eentje (foto Alfred Cop)

Met samengeknepen billen werd in de volgende slagbeurt maar nauwelijks voorkomen dat er gescoord werd. Een dramatisch uitgevoerde run-down waarbij verzuimd werd uit de inning te komen, had tot (voor de PC) traumatische proporties kunnen uitgroeien. Gelukkig wist De Souza het hoofd koel (of cool) te houden en met drie honken bezet en twee uit de Haagsche clean-up-hitter te verleiden tot een eenvoudige vang-7.

Op de run-down zal deze winter uitgebreid geoefend worden (foto Alfred Cop)

Het begon er naar uit te zien dat De Souza wederom een complete game winnend zou kunnen afsluiten. Maar in de negende inning besloten de gasten daar niet direct aan mee te werken. Een lead-off double bracht de spanning weer helemaal terug. Met wat kunst-en-vlieg-werk werden, wel ten koste van een punt, een 4-naar-3 en een 6-naar-3 afgedraaid. 5-4 en twee nullen dus. De volgende slagman wist met een honkslag het Haagsche leven nog een stukje te verlengen. Toen de slagman daarna op twee slag stond hield de tot honkloper gepromoveerde slagman het echter niet meer. Hij startte een ferme spurt richting het tweede honk, maar de PC weigerde daar aan mee te werken. Een wijdbal bij de thuisplaat werd razendsnel omgeturnd in een slagbal op het tweede honk. Precies op de plek dus waar de Haagsche Ooievaar kwam aanglijden. Stelen? NOT IN MY HOUSE!!! Einde wedstrijd.

NOT IN MY HOUSE (foto Alfred Cop)

De stand in de Aluminium Series 2011 komt hiermee op 1-1 waardoor er ook een derde wedstrijd gespeeld moet worden. De bond heeft bedacht dat het terrein van de neutrale Alphians in Alphen a/d Rijn hiervoor de aangewezen plek is. Als de weergoden half zo goed meewerken als dit weekend weten we op 9 oktober wie Kampioen van Nederland Wedstrijdsport 2011 is. De wedstrijd begint op 14.00u. Komt allen!

De KNBSB heeft deze keer niet gekozen voor een combiregeling, dit betekent dat er geen supporterstreinen of –bussen naar het Alphense veld rijden. Kijk daarom hier voor de routebeschrijving.

PS
De foto’s in dit stukkie zijn gemaakt door Alfred Cop. Deze, en 156 andere foto’s, zijn hier te bestellen.

Hilversum, 25 september 2011. Na de spannende maar prachtige overwinning afgelopen d0nderdag op Pioneers waarmee het kampioenschap veilig werd gesteld moesten de Reservereserves deze zondag direct aantreden tegen de kampioen van de eerste klasse B. Met de kampioensroes nog in het hoofd was het wel een eind rijden, maar ondanks een zwaan op de A4 bij Schiphol (landingsbaan gemist?) kwam iedereen op tijd aan. Ondanks een fantastisch begin en prima spotstart van VGM liep de wedstrijd uiteindelijk uit op een deceptie en trokken de Reservereserves met 7-6 aan het kortste eind.

De Reservereserves namen in de eerste inning direct de leiding met goede fundamentals. Gagarin opende fundamenteel goed met een tweehonkslag, Jopie tikte ‘m fundamenteel netjes naar drie met een grondbal naar het tweedehonk en SuperSeb maakte het fundamenteel af met een verre vangbal door de linksvelder waarop Gagarin kon scoren 0-1.

Spotstarter VGM had de Storks goed onder controle. Een voor de VGM relatief hoog percentage slagballen (splitters, fastballs, sliders, groen-gele toverballen) betekende een absoluut strek optreden.

De derde inning was voor de Reservereserves zeer productief. Maar liefst 11 Reservereserves mochten aantreden in het slagperk en er werd uiteindelijk 5 keer gescoord, waarvan 3 maal met 2-uit. Als leadoff ging Ed de Kroket nog uit, daarna was het hek even van de dam. Remmie kwam met een afgedwongen fout 6 op het eerste honk. Gagarin en Jopie volgde met twee hits. SuperSeb sloeg wederom een zeer hoge bal, die werd gevangen, maar bracht daarbij Remmie over de thuisplaat. Met twee nullen zorgde onze Tuinman Jarino voor het verder voortduren van de inning met een scherpe single. Met een en twee bezet joeg de GKL de bal hoog in het midveldhek voor een dubbel. Dit keer was de bal ver genoeg om zelfs de tuinman vanaf het eerste honk te laten scoren (zonder schreeuwen en zonder sliding, het kan dus wel PC). Nog steeds hadden de Reservereserves zin in deze inning en Lou sloeg een single waarop de GKL hijgend en puffend kon scoren vanaf het tweede honk. Krijtje en Ed de Kroket kwamen door met singles waardoor de honken vol liepen. Remmie kon helaas niet meer profiteren en met een vang 8 werd de inning afgesloten.

Na deze inning kan worden gezegd dat de werper van Storks aan het wankelen was, rijp voor de sloop zou zijn en wellicht zelfs al op één of beide wenkbrauwen stond te gooien. Maar niets was minder waar. De rest van de wedstrijd konden de Reservereserves zeer weinig op deze beste man inbrengen. Een goede mix van fastballs, curveballs en changeups waren genoeg om de Reservereserves uit hun balans te brengen. Zelfs zo erg dat in de rest van de wedstrijden slechts 3-hits werden geslagen door de vrolijke vrienden uit Bussum.

Aan de kant van Storks was het helaas anders. Tot en met de 5de inning hadden ze weinig tot niets in te brengen op VGM. In de altijd lastige 6de inning begonnen de eerste scheurtjes in de Bussumse vesting zichtbaar te worden. Drie honkslagen waaronder een tweehonkslag en een wilde worp zorgde voor 3 punten voor de mannen uit Kijkduin. Met een 6-3 werd de inning afgesloten. Deze 6de inning betekende het einde van het uitstekende heuveloptreden van de VGM (5-2-4-1). Tuinman Jarino nam het van hem over.

In de zevende inning kantelde de wedstrijd definitief in het nadeel van de Bussummers. Een onfortuinlijke vangfout van de net in het veld gekomen, gejetlagde (Nieuw Nederlands) Ricky, leidde de inning in. Een opofferingsstootslag vond het midden van drie Reservereserves en werd daarmee een infield-hit. De daaropvolgende OSS werd wel verwerkt zoals het hoort maar daarmee kwamen de lopers wel op honk twee en drie met 1 uit. De GGL verordineerde een opzettelijk vier wijd om dubbelspel mogelijkheden te creëren. Helaas werd deze tactische zet door Storks omzeild met een goede honkslag en een opvolgende “Sacrifice Fly” waardoor de stand gelijk werd getrokken 6-6.

Zoals al eerder gezegd konden de Reservereserves al een paar innings lang aan slag geen potten breken. Of het nu lag aan het sterk werpen of aan het slecht slaan zullen we waarschijnlijk volgende week gaan zien. Laten we het nu maar houden op iets in het midden.

De achtste inning vervolmaakte Storks de comeback door een voorsprong te nemen. Met twee uit waren een dubbel en een single genoeg om 7-6 op het (niet werkende) scorebord te zetten. Deze voorsprong gaven de Storks niet meer weg in de negende inning. De Reservereserves konden nog wel tot een dreiging komen door een lead-off dubbel van Gagarin en een single van Tuinman Jarino. Maar door onfortuinlijk honklopen kwamen ze niet meer tot scoren. Uiteindelijk was het de GKL die met het eerste en derde honk bezet met een slappe 5 naar 3 de laatste nul van de wedstrijd bleek.

Een verloren pot waarbij de Reservereserves helaas te veel kansen hebben laten liggen om met de winst van het veld te stappen. Jammer of zoals mijn oude coach Wentink zou zeggen: “Even spugen op de grond en weer doorgaan”. Volgende week mogen de Reservereserves op het eigen veld proberen de stand gelijk te trekken in de “Best-of-Three”.

Uw nederige GKL

Ps dit keer weinig details gemist (wel willen missen). De zon scheen en ik had een foto van het scoreblok.

Hilversum, 23 september 2011. Donderdagavond 22 september 2011 moest het gaan gebeuren. Het kampioenschap moest worden binnen gehaald. Zoals al eerder aangegeven zouden wij dit jaar kampioen moeten worden tegen de “groten”. Afgelopen zaterdag mocht het nog niet lukken bij Mokum, zondag werd met vakkundig Catenaccio honkbal “kleintje” Zuidvogels verslagen en moest het allemaal gaan gebeuren tegen de Pionieren uit Hoofddorp (de nummer 3 uit de stand). Het geschiedde met 8-2, maar zo eenvoudig als de uitslag doet vermoeden was het allerminst.

Na de scherpe BP (Lou zo hard gooit die werper straks niet) bleek nogmaals dat Reservereserves beschikken over een topcoach. Een weergaloze op stats (hoe zo niet belangrijk?) gebaseerde opstelling was in de dug-out opgeplakt. Zowel Gagarin als de GKL waren tegelijk aanwezig wat voor de vreemde situatie zorgde dat laatstgenoemde als clean-up hitter werd neergezet. De nieuwe stat ratio RBI’s per PA bleek hiervoor doorslaggevend. Het was nu al een gekke wedstrijd. Zeker ook omdat ex-coachie coachie voor het eerst dit jaar in pak, honkbalpak, op het veld verscheen.

In de eerste inning werd meteen afstand genomen door de Reservereserves. Met alle honken bezet en nul uit mocht de GKL de punten binnen gaan slaan. Een rolletje naar de kortestop met een foutje erbij zorgde voor 2 punten waaraan later in de inning nog een punt kon worden toegevoegd. Helaas door wat slordigheden in het veld moest de verdediging van de Reservereserves in het gelijkmakende deel van de inning 2 punten toestaan en was het direct weer spannend.

Feitelijk kan meteen worden doorgestapt naar de 7de inning omdat er weinig in aanvallend opzicht te bespeuren was. De verdediging zat goed dicht onder leiding van Da Souza, die ook een paar “jams” prachtig uitkwam met goed getimede K’s. Ook de magistrale vangfout van de GKL (red: de bal was hééééél hoog, hééééél ver en er was hééééél weinig licht) kon Da Souza niet deren.

Toch nog even terug naar de 6de inning want daar werd feitelijk de wedstrijd beslist. In die inning werd de tot dan toe subliem spelende derde honkman van Pioneers Lars K. (a.k.a. El Plofo) gewisseld. Een onbegrijpelijke wissel want Plofo was verantwoordelijk voor de 2 RBI’s van Pioneers en een stuk of 10 nullen in het veld. Zijn vervanger bleek een stuk eenvoudiger om te passeren op het derde honk.

Dan toch naar de 7e inning. SuperSeb begon deze slagbeurt met de hoogste bal van de wedstrijd (op die bal van de vangfout van de GKL na natuurlijk). Iedereen dacht dat deze bal er uit zou gaan, echter plofte deze in het hek. SuperSeb dacht dat de bal gevangen was en liep nonchalant tussen 2 en 3 maar na wat subtiele aanwijzingen uit de dug-out (LOPEN KRENG!!) kon hij toch veilig het derde honk bereiken. GKL deed vervolgens wat we van gewend zijn echter een keer zonder daarbij zelf uit te gaan en sloeg SuperSeb binnen met een honkslag. Met een 4-2 stand op het scorebord werd de 8ste inning aangevangen.

De 8ste inning bleek een kraker. De Reservereserves kwamen niet tot scoren. Pioneers maakt het echter zeer spannend. Eerlijk gezegd heb ik geen idee meer hoe ze op de honken waren gekomen maar opeens waren alle honken bezet met slechts 1 uit. Met een 4-2 stand betekende een hit waarschijnlijk een gelijke stand. Alle Reservesreserves werden aan dek geroepen. Het was duidelijk dat iemand zou moeten opstaan om deze bedreiging te gaan bezweren. Wie anders dan Da Souza kon dit zijn. Met 2 fantastische strike-outs bezegelde hij het lot van deze inning en feitelijk daarmee de wedstrijd.

In de 9e inning konden de Reservereserves nog 4 maal scoren waardoor de uiteindelijke eindstand van 8-2 op het scorebord kwam. In de gelijkmakende 9 mocht Pioneers nog eenmaal op de honken komen maar verder liet Da Souza het niet komen. Met een symbolische 1 naar 3 werd de laatste nul van de wedstrijd gemaakt en kon rondom Da Souza het stapeltje worden gevormd: KAMPIOENEN!!

Na mooie woorden van de duidelijk geëmotioneerde voorzitter van HCAW was het tijd voor de champagne. Het kwaliteitsverschil kwam tot uiting doordat de flesjes verzorgd door ex-coachie coachie (plastic dop) werden gebruikt om de GGL te besproeien (hij blijkt toch nog te kunnen rennen!) terwijl de flesjes verzorgd door de voorzitter (echt kurk!) werden gebruikt voor het vullen van de fluutjes!

Mooie wedstrijd, mooi seizoen en een weergaloze Da Souza. Zondag aanstaande wachten de Ooievaars uit Kijkduin voor de best-of-three die zal beslissen wie zich algemeen kampioen breedtesport van Nederland mag noemen.

Uw nederige GKL

Disclaimer: mochten er wat details missen in dit verslag, komt dat omdat ik de helft van de wedstrijd niet heb kunnen zien vanuit het linksveld (mag het licht aan?!)

[Show slideshow]

1 2 3 ►