HCAW verliest bij Petrels: wat een k*tdag

Purmerend, zondag 14 juni 2009 – Het is hoogst twijfelachtig of HCAW2 zich over twee weken kan laten kronen tot ‘der Sommermeister’. Na de wanvertoning op eigen veld tegen Herons, gingen de Reserve Reserves een week later de mist in bij Flying Petrels: 6-4. Door een schrijnend gebrek aan slagkracht werd HCAW op de ranglijst gepasseerd door Double Stars en Zuidvogels.

Hoewel de resultaten bij de Bussummers recentelijk tegenvallen, blijft de teamspirit vooralsnog fier overeind. Met slechts zeven honkslagen – waarvan drie van El Albino Jopie Calis – ligt een depressie echter op de loer en zal het niet lang meer duren vooraleer de Grote Grijze Leider represailles treft.

Gelukkig doet hoop leven, want de wil om voor elkaar te zorgen is bij de HCAW’ers hartverwarmend. Zowel Ed de Kroket als Ibo ban den Brano hadden voor de gelegenheid een gezond maaltje voorbereid, waarbij de heren werden getrakteerd op achtereenvolgens pastasalade en traditionele pistoletjes. De voedingsbodem ten spijt, bleek de start van de bezoekers deze zondag desastreus. De geheimzinnige ‘oblique-blessure’ brak ditmaal Papi Bronner op, waardoor de lange adonis niet de dominantie had van eerder dit seizoen. Een teleurstellende 6-0 achterstand was het vroege gevolg, waarna de ‘Sweetboy’ op de heuvel werd vervangen door de debuterende Ban de Brano.

Een beetje jammer deze middag, waren vooral ook de herhaaldelijke dubbelspelen van de Petrels. Zo schaars als de honklopers waren, zo scheutig waren de grondballen. Absolute hoofdrolspeler hierin bleek de Braziliaanse tuinvirtuoos Jariño, die keer op keer te traag bleek om het eerste honk te bereiken…

De score van de thuisploeg bleef in het vervolg van de wedstrijd nog wel beperkt tot de zes punten, maar helaas waren de vroeger zo gevreesde Reserve Reserves niet bij machten om verder te komen dan een teleurstellende 6-4. Gelukkig was er eten te over in het warme Purmerend, was verder was het echt gewoon een k*tdag. Nieuwsgierig naar wat de vrijdagavondwedstrijd biedt, leven de mannen van HCAW daarom inmiddels verbeten toe naar de volgende confrontatie, uit op eerherstel en op jacht naar de punten.

HCAW druipt af bij The Return of the Deken

Bussum, zondag 7 juni 2009 – Een regenachtige, lange en troosteloze zondag is na een wedstrijd van liefst 3,5 uur geëindigd in een anticlimaxaal 4-4 gelijkspel. De trotse koploper uit Bussum bleek bij aanvang lang niet zo trots en speelde een bedroevende partij tegen het dappere Herons.

De eindeloze confrontatie tussen de Reserve Reserves van HCAW en het jonge vlaggenschip uit Heerhugowaard kende eigenlijk slechts één hoogtepunt. Hoewel het tweede veld eigenlijk geen plek is voor de Return of a Legend, waren de treden van voormalig sterwerper Jeroen Deken op het Gooise gras niet minder dan glansrijk. De veteraan luisterde zijn prima coachspel op met een reeks goede innings op de heuvel, een verdienstelijk vieze stootslag en een al even imposante homerun.

Malaise
Van de zijde van de Bussummers viel van meet af aan weinig te genieten. Het tweede team van HCAW startte uiterst slap en enkel de werpers wisten zich enigszins aan de malaise te onttrekken, evenals de Braziliaanse tuinvirtuoos Jariño Koenen, die een aantal harde dajakkers produceerde.

Deken’s diversiteit
Afgezien van de paar kleine lichtpuntjes, ontbrandde de wedstrijd pas echt na een inning of acht. Hoewel vooraf werd gepredikt voor een korte snelle wedstrijd met het oog op de weersverwachting (regen), bleek tegen het eind van de reguliere speeltijd dat een spannende ontknoping zou volgen. Met een 3-3 gelijkspel nam eerdergenoemde Deken in de achtste inning het werpen over van zijn jeugdige reigers, waarna hij in de aansluitende negende slagbeurt prompt de bal over het hek joeg.

Het is te danken aan een bom op het hek van vermeend ‘stats-slacker’ Robert Keetelaar dat de Reserve Reserves de aansluiting hielden en uit konden zien naar een regenachtige verlenging. Om de toch al aftandse wedstrijd nog naarder te maken, ging vervolgens ook het arbitrale duo meermalen in de fout, waardoor de wederzijdse frustratie bij beide ploegen zich opstapelde.

Uiteindelijk bleken de beste kansen in de verlenging voor HCAW2, waarbij zelfs tweemaal het derde honk bezet kwam. Helaas was zelfs de papieren coach van de Reserve Reserves niet bij machte het winnende punt over de thuisplaat te brengen, waarna de wedstrijd besloten werd met een klotegelijkspel. Fijn voor de Herons, terecht voor The Deken, maar verder k*t natuurlijk.